| تبليغات | X |
|
|
دوباره اومدم.دلم براتون تنگ شده بود.امروزم می خوام که یک کم با هم درددل کنیم.امسال
عید که شمال بودیم(توی پست قبلیم گفتم) جاتون خالی روزی که به یکی از روستاهای
شمال رفته بودیم اونجا با یکی از برنج کاران قدیمی کلی گپ زدیم.شاید باورتون نشه ولی
اونجا حداقل کلی از خودم بدم اومد.حالا چرا؟
اون بنده خدا از نحوه کاشت برنج برامون توضیح داد که با چه مشقتی این کارو انجام میدن
ودست اخر با کمترین مبلغی که نمی تونین تصور کنین محصولشونو می فروشن.
فقط یه قسمت کوچک از کاری رو که انجام می دن میگم ببینین ما شهریها که انقدر ادعامون
می شه میتونیم انجام بدیم یا نه.
این کار بیشتر مختص خانمهای اونجاست و واقعا وحشتناکه.اون بنده های خدا از صبح زود
با پای برهنه و با کمر خم بایستی تا عصر دونه دونه بذر جو رو با شکل خاصی توی شالیزار
که پر ابه و همه چیز توی اون اب هست(انواع و اقسام موجودات ابی)بکارند.
عصر که می شه این عزیزان دیگه نمی تونن کمرشونو صاف کنند و این کار حداقل یک ماه
ادامه داره.حالا اصلا چرا این حرفا رو دارم میگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
حتما همتون هرروز توی محیط کارتون یا منزل اقوام وعموما در همه رستورانها این صحنه
غمبار رو دیدین.به جرات میتونم بگم از هر۱۰نفر ۸نفر هنگام غذا خوردن بدون استثنا برنج
اضافه میارن ومابا کمال بی رحمی اون برنج رو که با این همه زحمت بدست میاد رو میریزیم
دور.به جرات میگم که ایران بالاترین امار اسراف و دورریختن غذا در دنیارو داره.حالا چرا این
عادت غلط در ایران روزبروز بیشتر می شه نمی دونم.حتما همتون توی تلویزیون بچه های
افرقایی (توی ایران هم کم نیستن )رو دیدین که از گرسنگی چه وضعیتی دارن.و ما (خودم رو
میگم ) به راحتی تمام این کارو میکنیم.
دوستان خوبم٬نمی خوام خستتون کنم ولی بیایین ما نسل جوان با کمک هم این عادت بدرو
ترک کنیم و درست مصرف کردن رو حداقل توی این مورد نوعی عبادت بدونیم که مطمئنا غیر
از این نیز نیست.
ممنونم که به حرفام گوش کردین.لطفا نظر یادتون نره.
بدرود
